بيستم ماه جمادي جلوه گاه كوثر است

                               روز ميلادبزرگ بانوي اسلام،دختر پيغمبر است

ديگران را روز مادر بي سند باشد ولي

                                      با سند سادات را اين روز ،روز مادر است 

نه شعری که در دلم هست اینقدر بلند میشدو نه قلمی که در دستم اینقدر کوچک

خسته ام از حس دیوار و قفس

خسته ام از حجم سنگین نفس

خسته ام از ابر و باران غبار

از طلوع و از غروب این دیار

خسته ام از رفت و آمد های دور

از کویر و دشت و صحرا و عبور

خسته ام از دیدن هر منظره

از طبیعت در درون پنجره

خسته ام از خستگی و سادگی

خسته ام از قصه های زندگي ...

گر نگاهي به ما كند زهرا (س)

                                                    درد ما را دوا كند زهرا (س)

وای از این بازی که تو با صبر «حیدر» می‌کنی

چشم بر هم می‌نهد، چادر که بر سر می‌کنی

آه ای «اَمّن یُجیبِ» دختران بی پناه

«زینب»ت را پس چرا اینگونه «مضطر» می‌کنی

با توام در! با تو تا دیوارها هم بشنوند

عشقِ «یاسین» است این یاسی که پرپر می‌کنی

قصه‌ی پهلوی تو بغض خدا را هم شکست

اشک او را شبنم آیات کوثر می‌کنی

بازوانی را که این شلاق‌ها بوسیده‌اند

جای لب‌های «محمد»(ص) بود، باور می‌کنی؟

با عبورت آخرین بار است از بوی بهشت

کوچه‌های شهر غمگین را معطر می‌کنی

بی حرم می‌مانی و از حسرت گلدسته‌هات

در مدینه خون به قلب هر کبوتر می‌کنی

نیمه‌شب مثل نسیم از کوچه‌ها رد می‌شوی

شاعران مست را بی‌تابِ مادر می‌کنی

مثل آنروزی که پیشاپیش مردم می‌رسی

با نگاهی این غزل را هم تو محشر می‌کنی

فاطمیه شعر داغ لاله است

 قصه ی زهرا ی 18ساله است 

فاطمه سوز دل را ساز کرد

 دفتر داغ علی را باز کرد

 فاطمیه ماه گل افشردن است

 فتح باب تازیانه خوردن است

 فاطمیه قفل غم را شد کلید

 چون که دارد هم شهیده هم شهید

_________________________________________________________________

امشب به نخل آرزويم برگ پيداست***در چهره ي زردم نشان مرگ پيداست

امشب مرا دربستر خود واگذاريد***بيمار بيت وحي را تنها گذاريد

دوران هجرم رو به اتمام است امشب ***خورشيد مهرم بر لب بام است امشب

بیرون برید از خانه زینب را که حاشا *** مادر دهد جان و کند دختر تماشا

پیش حسن از اشک ماتم رخ نشویی *** جان حسینم با علی حرفی نگوئی

چون روز آخر بود ، کار خانه کردم *** گیسوی فرزندان خود را شانه کردم

دیدی چه حالی در نمازم بود اسماء؟ *** این آخرین راز و نیازم بود اسماء

   

تو چه ساده ای و من ، چه سخت

تو پرنده ای و من ، درخت.

آسمان همیشه مال توست

ابر، زیر بال توست

من ، ولی همیشه گیر کرده ام.

تو به موقع می رسی و من،

سال هاست دیر کرده ام.

خوش به حال تو که می پری!

راستی چرا

دوست قدیمی ات _ درخت را _

با خودت نمی بری؟

فکر می کنم

توی آسمان

جا برای یک درخت هست.

هیچ کس در بزرگ باغ آفتاب را

روی ما نبست.

یا بیا و تکه ای از آسمان برای من بیار

یا مرا ببر

توی آسمان آبی ات بکار.

خواب دیده ام

دست های من

آشیانه تو می شود.

قطره قطره قلب کوچکم

آب و دانه تو می شود.

میوه ام:

سیب سرخ آفتاب.

برگ های تازه ام:

ورق ورق

نور ناب.

خواب دیده ام

شب، ستاره ها

از تمام شاخه های من

تاب می خورند.

ریشه های تشنه ام

توی حوض خانه خدا

آب می خورند.

من همیشه

خواب دیده ام، ولی ...

راستی ، هیچ فکر کرده ای

یک درخت

توی باغ آسمان

چقدر دیدنی ست!

ریشه های ما اگرچه گیر کرده است

میوه های آرزو، ولی

رسیدنی ست.

همیشه نام قشنگت،نهاد احساس است...

همیشه خاطره هایت به یاد احساس است

سکوت ناز تو چون آسمان آبی رنگ...

سرود ناب و دل انگیز شاد احساس است

مدار مردمک چشمهای زیبایت...

کلاس درس و صفای سواد احساس است

سخن بگو که چو لب واکنی به گل گفتن...

چو عطر یاس،همه امتداد احساس است

مرا بخانۀ احساس خویش دعوت کن...

که عشق و عاطفه ام خانه زاد احساس است

تو از کدام تبار و قبیله ای ای دوست...

که اصل و تیره تو از نژاد احساس است

عزیز من دل و عشق مرا پذیرا باش...

سروده ام همه از اعتقاد احساس است

هزار بار خطا کرد حس و دل گوید...

میانۀ من و تو اعتماد احساس است

ز بعد مرگ به موزه برید ناظم را...

که هرچه بوده و هست از نماداحساس است.

                                                                                                    (دكتر ناظم )

قصد جان می کند این عید و بهارم بی تو

این چه عیدی و بهاری است که دارم بی تو

گیرم این باغ ، گُلاگُل بشکوفد رنگین

به چه کار آیدم ای گل ! به چه کارم بی تو ؟

با تو ترسم به جنونم بکشد کار ، ای یار

من که در عشق چنین شیفته وارم بی تو

به گل روی تواش در بگشایم ورنه

نکند رخنه بهاری به حصارم بی تو

گیرم از هیمه زمرد به نفس رویانده است

بازهم باز بهارش نشمارم بی تو

با غمت صبر سپردم به قراری که اگر

هم به دادم نرسی ، جان بسپارم بی تو

بی بهار است مرا شعر بهاری ،‌آری

نه همین نقش گل و مرغ نیارم بی تو

دل ِ تنگم نگذارد که به الهام لبت

غنچه ای نیز به دفتر بنگارم بی تو

سیب شود رویتان، سرخ و سپید و قشنگ؛

سبز شود جانتان، سبز و بلند و کمند؛

سیر شود کامتان، از کرم کردگار؛

سکه شود کارتان، روزیتان برقرار؛

ماهی عمرت بود، پرحرکت و پر تلاش؛

غم بشود سنجدی، رخت ببندد یواش؛

پر ز حلاوت شود، چون سمنو زندگی؛

غرق سعادت شود، شیوه این بندگی ...